Atelier Anima is een plek waar ruimte ontstaat om jezelf weer te ontmoeten. Waar het denken even naar de achtergrond mag, en iets anders het overneemt. Voor wie begint, en voor wie al langer onderweg is en een nieuwe laag wil verkennen. Onze filosofie heeft een sterke verbondenheid met de psychologische en innerlijke werking van het creatieve proces.
Tijdens hun studie aan de Gerrit Rietveld Academie vonden Anne Schouten en Atn Ra Molly een gedeelde interesse in deze thema’s. Vanuit hun autonome praktijken en gezamenlijke onderzoek ontstond de wens voor een fysieke plek waar intuïtie, experiment en aandacht centraal staan.
Atelier Anima is zo’n plek. Een atelier dat ademruimte biedt, waar je even offline kunt gaan en via materiaal, lichaam en zintuigen weer kunt landen. De vertraging die hier ontstaat, wordt niet alleen individueel ervaren, maar ook als iets collectiefs.
De lessen zijn toegankelijk voor iedereen en nodigen uit om te creëren voorbij techniek en prestatie, met ruimte voor wat zich vanuit het onderbewuste wil laten zien.
Wie draagt de ruimte?
Atelier Anima wordt gedragen door een klein team van kunstenaars en begeleiders. We werken nauw samen en begeleiden vanuit een gedeelde visie en werkwijze.
Aten
Wat ik vertrouw wanneer ik het niet weet?
“Ik probeer de momenten dat ik het niet weet, bewust te omarmen. Hieruit ontstaan vaak onverwachte en intuïtieve keuzes. Alles staat weer open op die momenten. Als ik op voorhand wist wat ik zou gaan maken, of hoe het eruit zou komen te zien, dan zou ik het niet maken. Het maak process is een wisselwerking tussen momenten van zekerheid en onzekerheid. Ik probeer er altijd op te vertrouwen dat er een moment in het proces zal komen dat ik het wel weer weet. Of dat het schilderij me verteld wat het nodig heeft. Dat is een misschien een betere manier om ernaar te kijken.”
Anne
Waar luister ik naar in een groep?
“Ik vind het mooi om te zien hoe een individueel proces zich ontvouwt binnen een groepssetting. De groepsdynamiek brengt altijd iets extra’s; we inspireren elkaar, dagen elkaar uit en spiegelen ons aan elkaar, vaak allemaal onbewust. Soms vergelijken mensen zich even met anderen, en dat is ook oké. Tegelijk zie je hoe iedereen uniek is in wat er ontstaat, en hoe dat juist helpt om meer in jezelf te zakken. Het is prachtig om te zien dat er verbinding ontstaat wanneer we aan het einde van de les delen: herkenning, verbazing, samenhorigheid en zich kwetsbaar durven opstellen. Ik luister naar het snijvlak tussen schuren en verzachten, tussen spiegelen en verbinden, en vooral naar wat iemand nodig heeft in zijn eigen proces. Het maken binnen een groep kan een extra verdiepende laag toevoegen. Maar bovenal gaat het om het creëren van een veilige ruimte waarin iedereen durft te experimenteren en de comfortzone kan verbreden. Iets wat je thuis, alleen, toch anders ervaart.”
Pip
What does creation keep teaching me?
“I adore that a creative practice is just an endless series of questions. My goal is not to master a medium, rather, to meet it for the first time every day. There are some key muscles that I seek to maintain through creating: joy, curiosity, honesty, and (most importantly) comfort in the unknown. As I am never looking to exert total control; a relationship with uncertainty is essential. The reward is a practice that feels like a co-creation: between me, the moment, and the medium. I am happy to invite risk, uncertainty, and even fear—because the results are far more dynamic and generative than work made according to plan. I am an artist because I believe the work has something to teach me. In the Anima classroom my duty is not to teach, but to help each student recognise the lesson in making itself.”